Sənmisən yanımda, cana, yoxsa xabımdır mənim
Sənmisən yanımda, cana, yoxsa xabımdır mənim Kim, fələkdən yerə enmiş mahtabımdır mənim?
Eşigində dəmbədəm baran degildir su səpən, Çeşmeyi-dildən çıxan çeşmi-pürabımdır mənim.
Ey rəqiba, orta yerdə hər dəm olmagil hica, Hüsni anın dünyədə bir afitabımdır mənim.
Sanmanız kim, kəştidir dəryalər üzrə seyr edən, Gözlərim yaşında bu cismi-hübabımdır mənim.
Etdim: – Ey dilbər, Xətayiyə cəfalər qılma çox, Dedi kim, ğəm çəkməgil, nazü itabımdır mənim.
Lüğət: Baran – yağış; Çeşmeyi – heyvan – dirilik bulağı; Çeşmi – giryan – ağlar göz; Hüsn – gözəllik; Kəşti – gəmi, qayıq