Sən bir göz açıb, bir də məni-zarə nəzər sal

Sən bir göz açıb, bir də məni-zarə nəzər sal, Dami-qəmi-eşq içrə giriftarə nəzər sal.

Mən gözlərimi, qəlbimi mən etdim üzündən, Bir bunca yanan aşiqi-bimarə nəzər sal.

Yüz cövr çəkib, atmadım ol nazlı nigarı, Bir mən kimi eşqində vəfadarə nəzər sal.

Onlar mənə cövr etdi hər an, mənsə məhəbbət, Onlarda sitəm, məndəki rəftarə nəzər sal.

Heç kəs məni-nalanə nəzər salmayır əsla, Bu rahi-məhəbbətdə məni-xarə nəzərə sal.

Öz qəlbini eşqin qəminə verdi Füzüli, Öz düşməninə, yarü həvadarə nəzər sal.

Sənin hicrində, ey şəmim, düşüb zülmatə, zarəm mən, Keçir hər bir gecəm qəmlə, həmişə biqərarəm mən.

Qalıb bir guşədə tənha, işimdir naləvü fəryad, Qəribə halətə düşdüm, əcəb dərdə düçarəm mən.

Səni, ey gözlərim, mən’ etmişəm cananə baxmaqdan, Sənə baxmaq deyil mümkün ki, səndən şərmsarəm mən.

Qəmi-eşqində, ey zalim, olurmu dərdlərim zail? Qəmi-eşqin hər an artır, halımda bərqərarəm mən.

Məni sən bədnəzər bilsən, niqabı açma heç üzdən, Məni baxmaqda mən’ etmə, buna biixtiyarəm mən.

Gərəkdir hali-zarimdən xəbər əhli-nəzər tutsun, Nə bilsin dərdsiz insanlar ki, məsti-çeşmi-yarəm mən.

Füzuli, göz yaşıyla heç olarmı dərdə təskinlik? Gözəllər ləblərindən kam alarsam, bəxtiyarəm mən.