Səbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetər
Səbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetər, Əsər ki var, xərab olmağa bəhanə yetər.
Cəfa oxun mənə yağıdırman ancaq, ey əflak, Demin ki, yeddi kəmandarə bir nişanə yetər.
Bəyanə yetməyə dərdü qəmim fəsanələri, Zəbanım atəşi-dildən çıxan zəbanə yetər.
Qopardı mərdümi-çeşmim könül binasın kim, Hübabi-əşk həva nəqdinə xəzanə yetər.
Ləbin xəyalı ilə parə-parə oldu cigər, Güvahi-hal mənə əşki-danə-danə yetər.
Hərifi-bəzmi-qəmim, xuni-dil şərabım olub, Təraneyi-tərəbim ahi-aşiqanə yetər.
Füzuli, istəməzəm məsnədi-Cəmü Cəmşid, Mənə nişiməni-dövlət şərabxanə yetər.
Lüğət: Dürd – şərabın dibinə çökən torta, xılt; Əflak – fələklər, göylər; Mərdüm – göz giləsi; xalq, camaat; Hübab – suyun üzərində əmələ gələn qabarcıq, köpük; Əşk – göz yaşı; Bəzm – qonaqlıq, kef məclisi; Xuni – qanlı, qatil; Tərəb – şadlıq; Məsnəd – taxt, söykənəcək yer; Nişimən – oturaq, məskən