Səbəb var, istərəm daim xəti-rüxsari-xubani

Səbəb var, istərəm daim xəti-rüxsari-xubani Ki, vermişdir mənə yarımla ülfət etmək imkani.

Cəfasın çəkdiyim ol xətti-mişkinə qulaməm mən Ki, minlərcə mənə zahir qılıbdır lütf pünhani.

Könül ol gülrüxün gülzari-ruyin seyr edər indi Ki, örtmüşdür xəti-mişkin ilə rüxsari-canani.

Dil açdı ol xəti-mişkininin hər bir səri-muyi, Çağırdı süfrəyi-vəslə o hər qəlbi pərişani.

Cəfadən yanmadı könlüm taparkən xətti-mişkinin, Gecə gəldikdə saldı istilikdən şəmsi-tabani.

Könül, ol müshəfi-ruyin xətindən olma gəl qafil, Müsəlman eyləmiş bu ayə çün ol namüsəlmani.

Pərilər xətti-ruyindən, Füzuli, başqa tilsim yox Ki, etsin aşina hər bir pərirüxsarə insani