Sanma kim, bülbül açar uçmağa balü pərini

Sanma kim, bülbül açar uçmağa balü pərini, Gül yaqıb onu savurmuş gögə xakistərini.

Gözümü üzüm arasında çəri çəkdi müjəm Ki, gözümdən su çıxıb yumaya xaki-dərini.

Mövci-əşkim görüb, əbruyə salır çin, nə əcəb Ki, su urmaq çıxarır ol qılıcın cövhərini.

Düşdü vəsfi-düri-dəndani ağızdan ağıza, Eşidib saldı biyabanə dəniz gövhərini.

Göz yüzün görməsə qanlar tökülər, ah, nola, Fitneyi basə, müşərrəf qıla göz mənzərini.

Rəşheyi-cam bizi tutdu, nola gər saqi Gələ qurtarə bizi, alə əyaği tərini.

Oldu nəzzarəmizə cəm’, Füzuli, ətfal, Gəl tutalım bu sipah ilə cünun kişvərini.