Rüxün bədridürür şəm’i-münəvvər
Rüxün bədridürür şəm’i-münəvvər, Təaləllah, zəhi pakizə cövhər!
Səkiz qapısıdır cənnati-ədnin, Qaşınla kirpiyin, zülfün müənbər.
Ələm nəşrəh saçın, vəş-şəms alnın, Boyun Tuba, ləbindir abi-kövsər.
Əyan oldu ləbin eynində şol su Ki, qərq oldu cahan bəhrində yeksər.
Tənin tinindən oldu xəlq ərvah, Təaləllah, zəhi pakizə gövhər.
Sücud eylər rüxü zülfün qatında, Məh ilə əncümü xurşidi-xavər.
Rümuzun bilməyən Beytül-həramın, Nə bilsin ki, nədir mehrabü minbər.
Fələk hüsnündə heyrandır, mələk mat, Nə dəryasan, nə mə’dənsən, nə gövhər?
Sərasər nuri-mütləqdir vücudun, Nə mahiyyətsən, ey zati-mütəhhər?
Məgər şəm’i-təcəllidir camalın Ki, nurundan cahan oldu münəvvər?
Nəsiminin sözü həqdir, həqi bil Ki, həqdir hər nə kim, dilində söylər.
Lüğət: Münəvvər – Nurlu; Zəhi – Afərin; Şol – O; Ərvah – Ruhlar; Əncüm – Ulduzlar; Xurşid – Günəş; Rümuz – Rəmzlər S; Beytül – həram – Hərəm evi – Kəbə mənasında; Təcəlli – Əzəmətli zühur etmə