Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə

Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə Ki, gəda ahi əsər eylər olur şahlərə.

Mehri yox mahlərə ah əsər etməz, ya Rəb! Ver bir insaf bu mehri yox olan mahlərə.

Qaşların tağinə versəm dili-suzan, nə əcəb, Rəsmdir asıla qəndil nəzərgahlərə.

Maili-sərv, qədin vəslinə yetməz, nişə kim, Bəxt şayəstə degil himməti kutahlərə.

Saqiyi-bəzmi-cünun nərgisi-məstindir kim, Içirir badeyi-qəflət dili-agahlərə.

Baxma, ey didə, zənəxdanına məhbublərin, Gəzmə qafil, həzər et düşməyəsən çahlərə.

Ey Füzuli, vərə’ əhli rəhi-məscid tutmuş, Sən rəhi-meykədə tut, uyma bu gümrahlərə.