Qübari-rahini, ey mehr, tutiya eləmə

Qübari-rahini, ey mehr, tutiya eləmə, Tutub bərabər onu xak ilə, fəna eləmə!

Yatıb o sünbüli-zülf içrə min bəlalı könül, Bu binəvalərə sən, ey səba, cəfa eləmə!

Boşaltma qəlbimə zəhrin fələklərin, ey çərx Ki, yeddi şişəyə bir camı mübtəla eləmə!

Mələklər hüsndə olmaz günəş cəmalın tək, Gözəl cəmalını gizlətmə, gəl xəta eləmə!

Günəş salar yerə kölgən kimi Məsihanı, Onu vəcahəti-ruyinlə aşina eləmə!

Həyat şövqü həmişə var isə könlümdə, Qaşın qılıncını məndən yenə cida eləmə!

Füzuli, qanla dolan gözlərindən ol şuxin, Xəyali-ləlini sor, başqa şey rica eləmə!