Qönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylər

Qönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylər, Sonra könlünü açıb dəhrdə xəndan eylər.

Səltənət təxtinə bir payədi zindan, ey dil, Yusifi izzət üçün sakini-zindan eylər.

Çəkməsə rənc kişi gəncə olurmu vasil, Rəsmdir, rənc çəkən karını asan eylər.

Səbri-Əyyub gərək aşiqi-dilsuxtədə, Aqibət lütfi-xuda dərdinə dərman eylər.

Olmasa kar pərişan, ona saman olmaz, Hər pərişanlığa tanrı özü saman eylər.

Bir düşəydi əlimə vəsl, deyəydim bir-bir Bu cəfalər ki, mənə möhnəti-hicran eylər.

Seyyida, qorxma ki, aləmdə xudavəndi-əhəd Səni izzətlə dəri-dövlətə dərban eylər.