Qılsa vəslin şamımı sübhə bərabər, yox əcəb

Qılsa vəslin şamımı sübhə bərabər, yox əcəb; Rəsmdir fəsli-bəhar olmaq bərabər ruzü şəb.

Gün ki, sayən düşdüyü yerdən durar, bir vəchi var, Gəlsə aliqədrlər, fəqr əhli durmaqdır ədəb.

Olmadan meyxaneyi-eşqində məsti-cami-zövq, Düzmədi bəzmi-fələkdə Zöhrə qanuni-tərəb.

Cənnəti-vəslindir ol məqsəd ki, iman əhlinə Qılsa həq ruzi cəhənnəm atəşi, oldur səbəb.

Qaliba məqsəd vüsalındır ki, dün gün durmayıb, Çərx sərgərdan gəzər, bilməz nədir rəncü tə’əb.

Bəsteyi-zənciri-zülfündür nəsimi-tərmizac, Təşneyi-cami-vüsalındır mühiti-xüşkləb.

Qılma feyzi-ne’məti-vəslin Füzulidən diriğ, Yoxdur özgə məqsədi, səndən səni eylər tələb.