Qətlimə meyl əgər ol dilbəri-növşad eylər
Qətlimə meyl əgər ol dilbəri-növşad eylər, Qəm əlindən qutarır, könlümü həm şad eylər.
Neçə illərdi qılıb silsileyi-zülfə əsir, Nə məni öldürür ol sərv, nə azad eylər.
Gər o Şirin ləbi-ləlini şəkərbar etsə, Gətirir şurə, cahan əhlini Fərhad eylər.
Mələkülmovt əgər qəmzənə şagird olsa, Az zamanda onu can almağa ustad eylər.
Afərin navəki-xunrizüvə kim, sinəmdən Çəkməgə cani-həzini, mənə imdad eylər.
Ta ki zülmün eşidib etməyələr meyl sənə, Sitəmindən, görə hər kimsəni dil, dad eylər.
Meyi-gülfamə dönən ol ləbi-ləlin həvəsi, Səni mey şürbünə ey müğbeçə, mötad eylər.
Seyyida, yar eşidib naleyi-zarimi dedi: Bu nə itdir ki, gəlib kuyimə fəryad eylər.