Qaçan ki, sünbüli-zülfün niqabı aya düşər

Qaçan ki, sünbüli-zülfün niqabı aya düşər, Qəmər səhaba girər, afitaba sayə düşər.

Düşürmüş aya saçın zillinivü kölgəsinə, Düşürmək ancılayın sayə şol hümaya düşər.

Qaşında gör ki, nə eynəl-yəqin imiş gizli, Ki, bigüman qalır ol kim, gözü bu yaya düşər.

Səba saçından utandı ki, nafeyi-Çindir, Məgər ki, silsiləsindən səba Xətaya düşər.

Xətadır əhsəni-təqvimi sevmək, aydır div, Bu höqqə asiyi gör kim, necə xətaya düşər.

Əgərçi zülfünə dami-bəla demiş aqil, Bu dama kim ki, gəlib düşmədi, bəlaya düşər.

Cahan müəttər olur hər səhər ki, badi-səba Gəlir bu həlqeyi-zülfi-əbirsaya düşər.

Gəda qatında vüsalın səadəti düşməz, Və gər düşərsə, mənim tək qəni gədaya düşər.

Əcəb şərabmış, ey saqiyi-əzəl, eşqin Ki, cuş edər içən anı nə huyü haya düşər.

Nəsimi yara ulaşdı, nə düşdü münkirə kim, Tutuşdu yürəyi yandı, yavuz qəzaya düşər.