Pərilər içrə qəsdi-can edən, evlər yıxan sənsən

Pərilər içrə qəsdi-can edən, evlər yıxan sənsən, Edən aşiqlərin qəlbin dəmadəm ləxtə qan sənsən.

Rəvadır sənsiz aləmlər gözümdə zülmətə dönsə, Cahanın rövnəqi, bəzmi-həyata nurfəşan sənsən.

Camalın şövqi qoymuş Leyiyü Şirini heyrətdə, Gözəllər cümlə naqisdir, fəqət kamil olan sənsən.

Səninlə xoş keçər, ey eşq dərdi, ömrüm aləmdə, Necə sənsiz qalım? Mən bikəsə arami-can sənsən.

Səba, imdadıma çat, dami-zülfi içər bənd oldum, Xilas eylə məni bu bənddən, müşkül açan sənsən.

Könül, rəncidə olma, hər qədər görsən cəfa ondan, Nümayiş etsə hər kəs hüsnünü, qiymət qoyan sənsən.

Cünun ilə, Füzuli, möhnəti-dünyanı dəf etdin, Ağıllı bir nəfər dünyada vardırsa, inan, sənsən.