Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb

Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb, Nitqdən düşdüm ləbi-lə’li-dürəfşanın görüb.

Oda yaxdım şəm’vəş canım, baxıb rüxsarinə Çərxə çəkdim dudi-dil, sərvi-xuramanın görüb.

Gəzdirər hər yan gözüm əşk içrə bağrım parəsin, Xəl’əti-gülgun ilə rəxş üzrə cövlanın görüb.

Bir zaman keçməz ki, dil tiğindən olmaz çak-çak, Açılır hər dəm tutulmuş könlüm ehsanın görüb.

Könlümü tənhalıq eylərdi pərişan sinədə, Olmasaydı cəm, hər yanında peykanın görüb.

Bəndü zindani-qəmü möhnətdən olmuşdum xilas, Ah kim, düşdüm yenə, zülfü zənəxdanın görüb.

Ey Füzuli, bunca kim, tutdun nihan hali-dilin, Aqibət fəhm etdi el çaki-giribanın görüb.