Özün eşq atəşinə vurmağa dilşad pərvanə
Özün eşq atəşinə vurmağa dilşad pərvanə, Bəli, bir dəfə yanmaqdan olur azad pərvanə.
Görür məclislər içrə şəmi hər şəb yari-əğyarə, Onunçun yanmağın tərhin qılır bunyad pərvanə.
Sənə ey şəm, töhmətlər qalır məşuqələr içrə, Əgərçi xirməni-ömrün qılır bərbad pərvanə.
Demə məşuqi-bipərvadır şəmə kim, məlamətdən Verib can sübhətək, oldu vəfadan şad pərvanə.
Bilib şəmin vəfasın, cismi-canın atəşə yaxdı, Qəmi-hicri-dəmi-vəslində etdi şad pərvanə.
Cəfayi-hicrdən canə yetib şövqi-vüsal ilə, Yanıb şəmin oduna, etmədi fəryad pərvanə.
Yanar çün Natəvan xəstə müdam ol atəşi-qəmdən, Səbur ol, eylə adət, şiveyi-ustad, pərvanə!
Lüğət: Tərh – eskiz; Bipərva – qorxusuz; Hicr – ayrılıq; Natəvan – qüvvəsiz, halsız, köməksiz