Ondan soruşun sirri-dəhanı, nə bilim mən

Ondan soruşun sirri-dəhanı, nə bilim mən? Allah bilir ol razi-nihanı, nə bilim mən?

Canla baxıram, gözlə nə hacət ona baxmaq, Ondandı həyatım, daha canı nə bilim mən?

Dəm vurdu rəqibim o bütün mərhəmətindən, Yox bütdə o xislət, bu yalanı nə bilim mən?

Tənha gecələr şəm ilə həmraz ola bilməm? Gərçi dili vardır, o zəbanı nə bilim mən?

Ərbabi-vəfa rəsmini məndən xəbər alma, Onlar bilir övzai-cahanı, nə bilim mən?

Saqi, qədəhi tərk eləyib sufilik etsəm, Eyb eyləmə, yaxşını, yamanı nə bilim mən?

Həmkasəmiz olmaq diləyirsənsə, Füuli, Göstər sən özün, kuyi-müğanı nə bilim mən?

Könlümü dərdə salan ol ləbi-meygun olmuş, Nə edim, yoxdur əlacım, ürəyim xun olmuş.

Bunca, ey şəm, mənə gülmə ki, sərmayeyi-eşq Ah ilə göz yaşıdır, məndə o əfzun olmuş.

Getdi Məcnun, məni eşq etdi əsiri-qəmi-dil, Dərdə dözməkdə mənim tək, demə, Məcnun olmuş.

Vurmadım bir gilə su yandığım eşq atəşinə, Gərçi əşkin vətəni bu dili-məhzun olmuş.

Sən xərab eylədin əhvalımı peyvəstə, fəqət Olmamışdır belə ki, indi digərgun olmuş.

Gah səndən edirəm nalə, gəh əğyarimdən, Qəmi-pünhanü əyan halıma məzmun olmuş.

Ey Füzuli, mənə ol mah cəfa etdisə də, Yoxdur ondan gileyim, baisi gərdun olmuş.