Oldu sənsiz çəmən, ey gül, məni-şeydayə qəfəs
Oldu sənsiz çəmən, ey gül, məni-şeydayə qəfəs, Nə çəmən, cümlə cahandır məni-rüsvayə qəfəs.
Aşiq azadə gərəkdir ki, dönər zindanə Bərgi-güldən ola gər bülbüli-şeydayə qəfəs.
Ağladı bülbül əgər mən kimi hicran gecəsi, Nə üçün dönmədi bir mövclü dəryayə qəfəs?
Əndəlib-çəmənü güldə olan zati-şərif, Nə əcəbdir dəgə gər cümleyi-dünyayə qəfəs.
Seyyida, aləmi-surət əgər olsaydı fəna, Ləfzlər olmaz idi dəhrdə mənayə qəfəs.