Ol kimsə kim, bu dünyəvü üqbadə şahdir
Ol kimsə kim, bu dünyəvü üqbadə şahdir, Həm ənbiyalər üstə ulu padşahdir.
Tə’rif edüb sifatini, şirim dedi xuda, Bu doğru sözə insü məlayik güvahdir.
Həm bəhrü kanü kuhi-vilayətdir ol Əli, Düşmən anın qatında qamu bərgi-kahdir.
Olmaz qənim Qənbərinə bəbrü əjdəha, Çün həmdəmi ol şahi-cəhanın ilahdir.
Hər kim anı sevirsə, Yəziddən nə fikri var? Çün qullarına xövfü xətərdən pənahdir.
Ol mə’dəni-vilayət anın asitanidir Kim, eşigində insü mələk dadxahdir.
Gər bürcü-ərşin üstə mələk anı sevməsə, Harut tək məqamı anın qə’ri-çahdir.
Bürcində övliyalarin ol, filməsəl, tamam Kövkəb içində nisbəti xurşidü mahdir.
Məhşər günündə lütfin umar dəstgir ola, Miskin Xətayiyi-xəstəyə kim, pürgünahdir.
Lüğət: Üqba – axirət, o biri dünya; Ənbiya – nəbilər, peyğəmbərlər; Güvah – şahid; Bəhr – dəniz; Qatında – yanında; Qamu – hamı; Bərgi – lalə – lalə yarpağı; Asitan – eşik, astana, hökmdar qapısı; Kövkəb – ulduz; Xurşid – günəş; Dəstgir – əldən tutan, köməkçi