Ol günəş bir zərrədir nuri-cəmalından anın
Ol günəş bir zərrədir nuri-cəmalından anın, Utanıbdır sərvü ər’ər qəddü balından anın.
Ol zamandan bərlü kim, yüzün görübdür gögdə mah, Gizlənibdir yengi ay qaşi-hilalından anın.
Gül yanağından qızardı, daim oldu şərmsar, Ru siyəhdir müşkü ənbər xəttü xalından anın.
Yerdə bir ay nurudur, aləm ana heyran olub, Ayü gün bir ləm’ədir hüsni-kəmalından anın.
Bu Xətayi xəstədil kim, dərdinin dərmanı yox, Bir mədəd ola məgər kim, zülcəlalından anın.
Lüğət: Nuri – rəhman – ilahi nur; Mah – ay; Şərmsar – utancaq; Xətt – yanaq, yazı; Hüsn – gözəllik; Mədəd – kömək