Ol gün ki, görməyir gözümüz öz həbibini

Ol gün ki, görməyir gözümüz öz həbibini, Şövq ilə istəyir ki, görə öz rəqibini.

Gül xarlərlə həmdəm olub eyləyəndə naz, Rəşk ilə iztirabə salır əndəlibini.

Bir çarə olmayıb, bilirik, eşq dərdinə, Bica salırdı zəhmətə aşiq təbibini.

Gərçi ümid kəsməmişəm vəsli-yardən, Qəlbim tükətdi dərd ilə səbrü şəkibini.

Könlüm dedim, o alma çənəndən alır şəfa, Güldü, dedi: sən almadan al öz nəsibini.

Ya Rəb, yetir məni o məhin bəzmi-vəslinə, Kəsmə bu aşiqin sən o yerdən nəsibini.

Yalnız, Füzuli, məqsədimiz kuyi-yardır, Xaki-vətən sevindirər ancaq qəribini.