Nuri-hikmət zahir oldu sən pəri-rüxsarədən

Nuri-hikmət zahir oldu sən pəri-rüxsarədən, Şö’lə düşdü aləmə şol peykəri-məhparədən.

Çün səba seyr etdi, ey dilbər, üzün gülzarına, Ənbəri-sara töküldü türreyi-tərrarədən.

Vəlvələ düşdü cahana, zöhdü təqva əhlinə Fitneyi-dövri-qəmər ol nərgizi-əyyarədən.

Şəmsi-tabandır camalın, zahid idrak eyləməz, Dideyi-xəffaşa nisbət gözləri nəzzarədən.

Sə’di-əkbərdir camalın, vəslə vasil can quşu, Təl’ əti-fərxəndə şəmsü kövkəbü səyyarədən.

Çün Nəsimi abi-heyvan Xızri-zində istədi, Sən dəxi nuş eyləgil şol lə’li-şəkkərparədən.