Nola dil bilməsə rəmzi-rüxi-cananı dürüst
Nola dil bilməsə rəmzi-rüxi-cananı dürüst, Kimdir ol kəs ki, bilə məniyi-Quranı dürüst.
Sünbüli-zülfün o gül etsə şikəstə üzünə, Qalmaz əhli-vərəin din ilə iymanı dürüst.
Bülbül övsafi-rüxün qıldı məgər gülşəndə, Qalmadı bağdə bir qönçə giribanı dürüst.
Qönçənin könlü bütün, leyk yox əhdində vəfa, Bülbülün qəlbi sınıq, etdigi əlhanı dürüst.
Dura bilməz üzüvə mah müqabil bir gün, Ayda yüz dəfə əgər kim, ola nöqsanı dürüst.
Bir gecə hüsnüvə oxşatdı özün Ay, odu kim, Elə bir yanı şikəstə olu, bir yanı dürüst.
Demə, Seyyid, ki şikəst eylədi peymanını yar, Hiç bir yar olurmu ola peymanı dürüst?!