Nə qalıb məndə dilü din, nə də ki, səbrü qərar

Nə qalıb məndə dilü din, nə də ki, səbrü qərar, Məni tənha buraxıb tərkimi qıldı onlar.

Nə qədər harda ələm var mənə həmraz olacaq, Yetdi hərcayi müsahiblər ilə qəlbə qübar.

Baxmıramsa üzünə, vəchi budur: qısqanıram, Hüsnünün seyrinə daldıqda gözüm, ey dildar.

Açmaram kimsəyə, ölsəm də, ürək sirrimi mən, Dərdi-pünhan mənə xoşdur, nə gərəkdir izhar?

Zövqi-eşqin elə avarəsiyəm kim, məndə Nə yerin fərşi, nə göy çətrinə bir rəğbət var.

Hazıram hökmünə, ey eşqin ulu sultanı, Əmrlər ver, qulunu qıl özünə minnətdar.

Xalq Fərhad ilə Məcnunu, Füzuli, unudub, Tək mənim adımı eşq eylədi aləmdə şüar.