Nə oldu bülbülə kim, qıldı gülsitan tərkin?
Nə oldu bülbülə kim, qıldı gülsitan tərkin? Unutdu güllərini, etdi aşiyan tərkin.
Kim ilə munis olubdur, kimə salıb meylin? Rəvamıdır eləmək yari-mehriban tərkin?
Könül ki, xari-cəfadan həmişə nalandır, Yaralıdır, eləməz naləvü fəğan tərkin.
Çiraği-rövşəni-bəzmi-ümid ikən, ya rəb, Səbəb nə oldu, o məh etdi həmzəban tərkin?
Baxarmı qeyrilərə çeşmi piri-Kənanın? Edərmi aşıq olan Yusifi-zaman tərkin.
Sənin fəraqinə canımda tabü taqət yox, Təni-füsürdə, əziza, edərmi can tərkin?
Cahanı tərk eləməz kim ki, aşiqi-candır, Həyatdan üzüb əl, eyləməz cahan tərkin.
Qərari-canım idi, kəsdi can təvanəsini, Üzüldü qüvvəti-can, etdi Natəvan tərkin.
Lüğət: Həmzəban – dilbir; Füsürdə – solğun G; Natəvan – qüvvəsiz, halsız, köməksiz