Nə bəhsə girmisən, ey qönçə, görcək ləblərin yarın

Nə bəhsə girmisən, ey qönçə, görcək ləblərin yarın, Nə söylərsən, sual etdikdə səndən lütfi-göftarın?

Müsəvvir, çəkmə rəna qəddini, rüsva olarsan sən Sorulsa, bəs necə sən göstərərsən hüsni-rəftarın?

Onun rəşkindən, ey güzgü, kədərlər var o təbində, Əgər saf eyləsən qəlbin, görərsən zövqi-didarın.

Cəmalın gör o mahın kim, qədəm hər bir yerə qoymuş, Günəş göydən enib sürtmüş o xaki-pakə rüxsarın.

Nigarın incə təbi gər səni incitmək istərsə, Könül, sən çək bəla, qoy yetməsin cananə azarın.

Sənin xəttin könüllər qəmdən azad etdiyindəndir Ki, azadlıq xəti söylər ona hər bir giriftarın.

Rəqibin tənəsindən dərdimi gizlətmişəm səndən, Könüldə min qəmim vardır, çətindir etmək izharın.

Füzuli, var yeri, gər göz yumarsam öz əlacımdan, Əlindən mən necə can qurtarım ol çeşmi bimarın?