Minbə’d əgər mənimlə həbib olsa aşina
Minbə’d əgər mənimlə həbib olsa aşina, Mən canımı yolunda onun eylərəm fəda.
Gülgün yüzün xəyalına düşdü könül yenə, Bənzim saraldı dərd ilə manəndi-kəhrəba.
Darüş-şəfayə getmədigim canandan ötrüdür, Ey cismimin həyatı, ləbindir mənə şəfa.
Çeşmin cəhanda fitnəvü aşub göstərir, Hər dəm qiyaməti qoparır qamətin mana.
Yastan, Xətayi, yar eşiginə e’tiqad ilə, Şamü səhər də dövlətinə eyləgil dua.
Lüğət: Həbib – dost; Manənd – bənzər, tay; Çeşmi – giryan – ağlar göz; Aşub – qarışıqlıq, həyəcan