Mətləi-hüsnün, ey sənəm, məzhəri-layəzalidir

Mətləi-hüsnün, ey sənəm, məzhəri-layəzalidir, Cümleyi-kainat onun pərtövünün zülalıdır.

Baxdı cahana bir nəzər şahidi-laşərikə-ləh, Çöhrəyi qıldı vasitə, mütləq onun vüsalıdır.

Surətə düzdü mə’niyi-leysə kəmislihi, dedi: Surəti mə’ni eyləyən qüdrəti-pürkamalıdır.

Cilvə qılıb camalını, xublara höccət eylədi, Sün’ünə qıl müşahidə, gör nə əyan camalıdır.

Baxsa olur müayinə yüzünə bihicab, anın Çöhrəsinin təfərrücü ne’məti-layəzalidir.

Axirətin mətainə müştəri olma, istəmə Hər nə ki, anda var isə, cümlə bunun misalıdır.

Şükr ilaha eylərəm dəmbədəm, ey Nəsimi, kim, Gör bu camalı la tühəb, rəhməti-zülcəlalidir.