Mənə təklikdə qalan gün qəmi-yarım bəsdir

Mənə təklikdə qalan gün qəmi-yarım bəsdir, Gecələr həmnəfəsim naleyi-zarım bəsdir.

Qəm günündə məni min şövqlə şad etmək üçün, Xəstə qəlbimlə mənim cismi-nəzarım bəsdir.

Başqa zəncirə nə hacət, nəyə lazım o mənə, Bağlamış könlümü ol zülfi-nigarım, bəsdir.

Yoxdur aləmdə mənim guşeyi-rahətdə yerim, Keçsə meyxanədə gər leylü naharım bəsdir.

Yox bu dünyanın işilə mənim aləmdə işim, Tərki-dünya eləmək gər ola karım, bəsdir.

Məni şəmkir ilə öldürməyə bir hacət yox, Baxsa bir an mənə ol çeşmi-xumarım bəsdir.

Ey Füzuli, mənə dünyada bütün ləzzətdən Zövqi-didar ilə ol laləüzarım bəsdir.