Mənə bədtərdi düzəxdən, əzizim, gülsitan sənsiz!

Mənə bədtərdi düzəxdən, əzizim, gülsitan sənsiz! Olur hər sünbili-süsən gözümdə bir tikan sənsiz!

Vəfasız dəhri-dun içrə əgər şəkkər qəzam olsa, Olur zəhri-həlahil, tutiyi-şirinzəban sənsiz!

Səbəb nə oldu ki, məndən mehr kəsdin, mehriban bülbül! Olub qumri kimi ku-ku yenə virdi-zəban sənsiz!

Xoş ol günlər ki, nəslindən edərdim kami-dil hasil, Olunca mübtəla hicrə, çıxaydı kaş can sənsiz!

Əlif tək sərv qəddin, can içində getdi, qəmxarim! Necə aram tutsun, bilməzəm, cism içrə can sənsiz?

Həsari-könlümə səngi-məlamət çərxdən yetdi, Ribati-köhnədir, məddi-nəzərdə xaniman sənsiz.

Çıxar sübhü məsa əflakə du di-şöleyi-ahim, Zəbani-halimə giryan olur kərrubiyan, sənsiz!

Nəzər qıl, qönçeyi-lalə misalı bir-biri üstən Çəkilmiş sinəmə, gör kim, necə daği-nəhan sənsiz!