Mən ol Musayi-Imranam ki, daim aşiqi-Turam
Mən ol Musayi-İmranam ki, daim aşiqi-Turam, Və leykin xeyli müddətdir cənabından ki, məhcuram.
Riyayi-zöhdü təqvadan kəsildim çün bəqa buldum, Sözüm sirri-ənəlhəqdir, fəna darında Mənsuram.
Bu gün meyxanədə düşməz təmənnayi-şərab etmək, Məni saqi içiribdir, əzəldən məstü məxmuram.
Dəxi əksüklügüm yoxdur, şikayət etməzəm, billah, Həbibin asitanından budur eybim ki, mən duram.
Mənim korlar görə bilməz məqamım qansı aləmdir, Əgər viranədir könlüm, bəğayət gəncə mə’muram.
Qəmimdən ağlaram hər şəb, dəmadəm xun olur çeşmim, Nəsimiyəm ki, şövqündən iki aləmdə məhcuram.
______________________Milli Kitabxana_______________________
Lüğət: Zöhd – Asketizm; Bəqa – Baqilik; Həbib – Dost, sevgili; Bəğayət – Çox; Şəb – Gecə; Xun – Qan; Çeşm – Göz