Ləblərin yadi ilə didələrim qan doludur
Ləblərin yadi ilə didələrim qan doludur, Ağlamaqdan ətəgim lə’l ilə mərcan doludur.
Səri-kuyində nə ğəm, nalə qılursa dilü can, Yüzü gül gülşən ara bülbüli-xoşxan doludur.
Gər şikayət edəyim qaşı yayı oxudin, Hər yana sancıla sinəmdə bu peykan doludur.
Buyi-zülfin gətirir yadimə badi-səhəri, Canü dil bağçasıda müşk ilə reyhan doludur.
Ey Xətayi, özüni xak edə gör pak olasan, Mənlik etmə ki, cahan əhlinə ürfan doludur.
Lüğət: Peykan – oxun ucu; Badi – fəna – fəna yeli; Dil – ürək; Xak – torpaq; Ürfan – mistika, bilik, Allahı anma