Ləblərin tək lə’lü ləfzin tək düri-şəhvar yox

Ləblərin tək lə’lü ləfzin tək düri-şəhvar yox, Lə’lü gövhər çox, ləbin tək lə’li-gövhərbar yox.

Səndən etmən dad: “cövrün var, lütfün yox” deyib, Məsti-zövqi-şövqünəm, birdir yanımda var, yox.

Kimə izhar eyləyim bilmən, bu pünhan dərdi kim, Var yüz min dərdi-pünhan, qüdrəti-izhar yox.

Dövr sərməsti-şərabi-qəflət etmiş aləmi, Bunca sərməstin təmaşasinə bir hüşyar yox.

Xəlqi mədhuş eyləmiş xabi-şəbi-tuli-əməl, Sübh təhqiqi əlamətinə bir bidar yox.

Surəti zibasənəmlər yox demən bütxanədə, Var çox, əmma sənə bənzər büti-xunxar yox.

Ey Füzuli, səhldir hər qəm ki, qəmxari ola, Qəm budur kim, məndə min qəm var, bir qəmxar yox.