Kuhkən künd eyləmiş min tişəni bir dağilən
Kuhkən künd eyləmiş min tişəni bir dağilən, Mən qoparıb salmışam min daği bir dırnağilən.
Qəm yolunda mən qalıb, getdisə Məcnun, yox əcəb, Sayruya düşvardır həmrəhlik etmək sağ ilən.
Gərdi-rahin verməsə göz yaşinə təskin, nola. Tutmaq olmaz böylə seylabın yolun toprağilən.
Qəm oğurlar eşq bazarında nəqdi-ömrümü, Qılmaq olmaz sud sövdadə yaman ortağilən.
Rövzeyi-kuyində bulmuşdur Füzuli bir məqam Kim, ona cənnət quşu yetməz min il uçmağilən.
Lüğət: Kuhkən – Fərhad; dağçapan; Düşvar – çətin, müşkül. E; Gərd – toz; Seylab – sel; Sud – fayda, qazanc