Könül olubdu fərağında biqərar, ey dust
Könül olubdu fərağında biqərar, ey dust, Neçin məni elədin zarü dilfikar, ey dust!
Ümid əlim üzülüb daməni-visalından, Sənə bu növ degildim ümidvar, ey dust!
Binayi-taqətimi seyli-ğəm xərab etdi, Bu qədr gözlərimi etmə əşkbar, ey dust!
Visaldə neçə gün xoş keçirdi əyyamım, Həsəd apardı bizə çərxi-kəcmədar, ey dust!
Nə sən fəraqə səbəb olmusan, nə mən bais, Bu dərdə saldı bizi dövri-ruzigar, ey dust!
Səni vəfalı bilib eşqinə könül verdim, Pəriliqalərə olmazmış etibar, ey dust!
Olar nə lütf idi, ey gülüzar, bu nə cəfa, Tərəhhüm et, məni öldürdü xar-xar, ey dust!
Səni qəsəm verirəm ol kərimi-zişənə, Bəyan qıl mənə könlündə hər nə var, ey dust!
Fəda olum sənə, Seyyid sənin qulamındır, Bu qədr zillətə etmə onu düçar, ey dust!