Könül, istərdim ol məhru bizə eldən nihan gəlsin

Könül, istərdim ol məhru bizə eldən nihan gəlsin, Ona, qorxum budur kim, bədnəzərlərdən ziyan gəlsin.

Yan, ey könlüm, sümüklər də sinəmdə od tutub yansın, Məbada üstüxan tiri-xəm əbruyə nişan gəlsin.

Yetəydi asimanə kaş kim, yüz ahi-dil hər dəm Ki, olsun hər biri canə bəlayi-asiman, gəlsin.

Mən istərdim elə məhrum olam kim, qoymaya heyrət Nə vəslindən danışsın dil, nə qəlbə bir zaman gəlsin.

Rəqibi dəf qılmaqçün çıxar min ah sinəmdən, Bu min oxdan biri düzgün nişanə var güman gəlsin.

Mən ölməklə könül qurtardı candan, qaldı kuyində, Qəmindən keçdi candan, söylə, canə bəs haçan gəlsin.

Nisar etdin, Füzuli, nəqdi-canın müjdeyi-vəslə, Nə eylərsən özü birdən gər ol sərvi-rəvan gəlsin.