Könlümün ayinəsin sındırdı ol ziyba mənim

Könlümün ayinəsin sındırdı ol ziyba mənim, Arizusu qəlbimin baş tutmadı əsla mənim.

Gər müyəssər olmasa vəsli o mahin, yox əcəb, Məqsədim tək olmamışdır hümmətim vala mənim.

Hər yaramdan şölə çəkmiş bunca qəlbim atəşi, Od tutar olsa yanımda yari-bipərva mənim.

Vəsli-cananın bəhası cövhəri-candır mənə, Canımı alsa, nə qəm var, böylə bir sevda mənim.

Qəlbdə yer eylə gər aşiqsən öz məşuquna, Gəbrəm, atəşdən vücudum eyləməz pərva mənim.

Əxtəri-bəxtim yanıbdır bərqi-ahimdən, vəli Dərdə bax, ulduzdan ahım seyr edər əla mənim.

Vardı könlümdə ümidi-vəsl, hicran qorxusu, Ey Füzuli, yandı könlüm, oldu biqovğa mənim.