İşim qəmində yenə çeşmi-əşkbarə düşüb

İşim qəmində yenə çeşmi-əşkbarə düşüb, Gözün də indi işi qəlbi-dağidarə düşüb.

Dübarə parələnib lalənin giribanı, O sərvimin yolu, guya ki, laləzarə düşüb.

Məgər görüb yerişin sərv, rəşk odunda yanır Və ya ki, surətinin əksi cuyibarə düşüb.

Görən o nərgisi-məstinlə surətin, söylər: Çəməndə türkdür ol, məst olub, kənarə düşüb.

Nə nəqş çəkdisə qüdrət, gözəldir ol, əmma Ən incə nəqşi onun arizi-nigarə düşüb.

Mənim bu göz yaşıma rəhmdən deyil baxışın, Gözəllik aşiqidir ki, axar sularə düşüb.

Füzulinin nədən olmuş günahı, təqsiri, Gözündən öz gülünün binəva dübarə düşüb.