İşim eşqində fəryad eyləməkdir
İşim eşqində fəryad eyləməkdir, Vüsalın və’dəsin yad eyləməkdir.
Xərab etdi demən eşqin könülni, Bəs ol viranı abad eyləməkdir.
Bu könlüm adəti hər şəb ğəmində Fəğanü ah bünyad eyləməkdir.
Verürmən ğəm dilə ümmidi-vəslin, Bu rəsm ilən anı şad eyləməkdir.
Xətayi qulluğın məqbul qılsan, Bu gün yüz bəndə azad eyləməkdir.
Lüğət: Şəb – gecə; Bünyad – özül, kök; Vəsl – qovuşmaq