Hüsnün bəyani sureyi-yasinü haləta
Hüsnün bəyani sureyi-Yasinü haləta, Ey Kə’beyi-mübarəkü vey Mərveyi-Səfa.
Dövri-fələk verürsə mənə ixtiyarini, Bir tari-muyini dü cəhanə qılam bəha.
Gəlmiş degil, gəlibdürə bilməz beruzi-həşr Dövri-qəmər sənin təki bir şahi-məhliqa.
Kim ki, vüsalin istiyə ixlas ilə sənin, Üstündə zilli-sayeyi-səadət dutar hüma.
Torpağə bas əyağini, ey gözlərim nuru Kim, xaki-payini dilərəm bəhri-tutiya.
Şeydavü məstü valehü heyranəm, ey sənəm, İxlas ilə yolunda mənəm rindü canfəda.
Xurşidü mahü cümlə sitarə bər əncümən Qıldı sücud surətinə, ey əzizi-ma.
Ruh müsəvvər oldu yüzündən beabü gil, Sənsən, şəha, bu əhsəni-təqvimə kimiya.
İnsan deyirdi göydə mələk yox idi hənuz, Sən var idin cəhanda, əya dürri-ibtida.
Həmtasi ol şahənşahi-ə’zəm nigarımın Yoxdur behəqqi-hörməti-övladi-Mustəfa.
Yarın yolunda xəstə Xətayi yoruxmə tiğ, Olgil şəhidi-dəşti-biyabani-Kərbəla.
Lüğət: Hüsn – gözəllik; Vey – o; Bəha – qiymət, dəyər; Qəmər – ay; İxlas – sevgi, səmimiyyət; Zilli – sübhan – Allah kölgəsi; Bəhr – dəniz; Rind – xərabət əhli, kefcil adam; Xurşid – günəş; Sitarə – ulduz; Dürr – inci; Həmta – bənzər, oxşar; Tiğ – qılınc; Dəşt – çöl