Hüsnü-gülnarı nigarın şərmisar eylər gülü
Hüsnü-gülnarı nigarın şərmisar eylər gülü, Rəng-xiclətdir ki, eylə gülüzar, eylər gülü.
Gül üzündən bir kənar etsə niqabi-zülfünü, Bülbüli şeyda kənarindən kənar, eylər gülü.
Oldu təşbihi rüxi-yarilə vəsfi-cənnətin, Hər gülüstanə onunçün iftixar, eylər gülü.
Bilmə kim badə-xəzanilə solur gül bağidə, Atəşi-eşqi həzaran xakisar, eylər gülü.
Arizi-alində sordum vəchi-xalı, söylədi Adəti-çərxin budur, xarilə yar, eylər gülü.
Ağladıqca mən gülər ol qönçə ləb yari-əməl, Sanki xəndan giryeyi-əbribahar, eylər gülü.
Bilmə, bülbül tək, Şəfai, eşqi-güldən aləmi, Aşiqi-şeydayi ol varəm ki, var, eylər gülü.