Hilalə döndü qəmər qaşların hilalından
Hilalə döndü qəmər qaşların hilalından, Boyandı qana qızılgül yanağın alından.
Çələb səni necə şirin dodaqlı yaratmış Ki, səlsəbil utanır ləblərin zülalından.
Ayın hilalı əgərçi günəşdən alır nur, Bü ayı gör ki, günəş nur alır hilalından.
Qara bənin nə əcəb türfə hala düşmüşdür, Bu halı bilməyənin hiç sorma halından.
Təvildir saçının qissəsivü sirri dəqiq, Əgər inanmaz isən sor bu nüktə xalından.
Nə hüsn olur bu, nə surət, əleykə eynüllah Ki, məst olur görəcək əql anın kamalından.
Cəfada yana-yana gör ki, mən nələr çəkirəm, Bu eyni fitnəli yarın cəfalı dalından.
Cəfaları nə qədər acı isə, yeyrəkdir Anın acısı rəqibin yağilə balından.
Çələb Nəsimiyə çün əskik eyləməz bir şal, Nə ətləsindən umar kimsənin, nə şalından.
Lüğət: Qəmər – Ay; Çələb – Tanrı; Nur – İşıq; Türfə – Yeni, əcaib şey; Təvil – Uzun; Nüktə – Incə söz, fikir. Ö; Yarın – Səhər