Hiç sünbül sünbüli-zülfün kimi mişkin degil
Hiç sünbül sünbüli-zülfün kimi mişkin degil, Nafeyi-Çini saçın tək derlər, əmma çin degil.
Var gül bərgində həm əlhəq, nəzakət birlə rəng, Leyk, canpərvər ləbi-lə’lin kimi şirin degil.
Mehriban derlər səni əğyarə, lakin mən ona Bavər etmən kim, sənə mehr eyləmək ayin degil.
Xublər mehrabi-əbrusinə qılmazsan sücud, Dinini döndərgil, ey zahid, ki, yaxşı din degil.
Ta Füzuli qamətü rüxsarına vermiş könül, Maili-sərvü həvaxahi-gülü nəsrin degil.
Lüğət: Ayin – rəsm, adət, qayda-qanun; Sücud – səcdə etmək; Zahid – dünya işlərindən əl çəkərək ibadətlə məşğul olan adam