Həsrətindən, dilbəra, qaldı du çeşmim xabsiz
Həsrətindən, dilbəra, qaldı du çeşmim xabsiz, Eylə kim, yulduzlar olur gecə gögdə xabsiz.
Ta sədəf ağzında yarın görmüşəm dür dişlərin, Eşq bəhrində könül ol mə’nidən ğərqabsiz.
Zülməti-hicranda qaldım, bir mədəd qıl halimə, Ey pərivəş, çünki rüxsar ilə siz məhtabsiz.
Əhli-həq qapundan özgə heç yerdə qılmaz sücud, Ey sənəm, çün daima aşiqlərə mehrabsiz.
Bu Xətayinin vücudi oldu nurindən zühur, İki aləm zərrədir, xurşidi-aləmtab siz.
Lüğət: Çeşmi – giryan – ağlar göz; Mədəd – kömək; Məhtab – ay işığı; Mehrab – məsciddə qiblənin istiqamətini göstərən dairəvi yer; Xurşid – günəş