Hər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı var

Hər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı var, Lalə kimi, əyandı ki, köksündə dağı var.

Könlümü tazə dağlərin rövşən eyləmiş, Şami-qəmində, şükr, onun şəbçirağı var.

Sünbül özünü zülfüvə oxşatdı bir gecə, Gördü xətadır, indi pərişan dəmağı var.

Ta qoymaya dodağını dilbər dodağıma, Mən bavər etmənəm ki, o mahın dodağı var.

Ta xari-möhnətin dili-pürxunə sancılıb, Ey gülüzar, lalə gülün gül fərağı var.

Seyyid yetirdi axır özün xüm ayağına, Başında şuri-nəşəsi, əldə əyağı var.