Heç zaman sən özünü tabei-əğyar eləmə
Heç zaman sən özünü tabei-əğyar eləmə, Yenə bu aşiqi-sövdazədəni xar eləmə.
Daha yox tab çəkəm cövrünü, ey mahliqa! Bunca zülmü mənə, ey şuxi-cəfakar, eləmə!
Yox mənim indi o keçmişdə olan əhvalım, Məni keçmişdəki zəncirə giriftar eləmə!
Sən ki, şahsan, nə rəva, acizə zülm eyləyəsən, Gəl bu dərviş ilə sən bir belə rəftar eləmə!
Həzər et ahi-dilimdən, səni tanrı, bir də Yaralı qəlbimə, gəl, zəxmini təkrar eləmə!
Yaşamaq bəs nə imiş, bunca deyirlər bica: Içmə mey, sən həvəsi-işrəti zinhar eləmə!
Bircə yar istə, Füzuli, bu əziz ömründə, Hər vəfasız gözələ eşqini izhar eləmə!