Günəş çox torpağa düşdü ki, nur alsın yanağından

Günəş çox torpağa düşdü ki, nur alsın yanağından, Nəsibi olmadı öpsün sənin tozlu ayağından.

Canım çıxdı dodağımdan mənim həsrətlə, ey canım, Fəğan kim çıxmadı bir söz o tər-qönçə dodağından.

Bütün aşiqləri qırdın, bizə bietina oldun, Səvab etdinmi sən, qurbanı qaytardın qabağından.

Ay üzlüm, hər gecə səndən xəbərsiz kuyini gəzdim, Qabar oldu ayağım, baxmadın lütfən duvağından.

Açıbsan yüz yara qəmzə oxunla çak sinəmdə, Çəkilmiş qəlbimə min dağ, dərdi-iştiyağından.

Könüldə, gözdə nəqşin var, sənindir can daha, dilbər, Qaçırmaz baş sənə aşiq olan qanlı yarağından.

Deyil yalnız Füzuli ol qara zülfün giriftarı, Hələ qurtulmamış bir kəs o səyyadın duzağından.