Göz qarası əşki-gülgunimdə xalın sədqəsi
Göz qarası əşki-gülgunimdə xalın sədqəsi, Əşki-gülgunim güli-rüxsari-alın sədqəsi.
Dudi-ahimdən qararmış zarü sərgərdan tənim, Atəşin rüxsar üzə mişkin hilalın sədqəsi.
Şövqi-vəslin yandıran naqis vücudum, mah tək Zərrə-zərrə afitabi-bizəvalın sədqəsi.
Aşiyani-təndə mürği-ruhi etmən tərbiyət, Olmasa pərvanə tək şəm’i-cəmalın sədqəsi.
Hicranə başım fəda olsun ki, canım almadın, Etdim axir müjdeyi-zövqi-vüsalın sədqəsi.
Yusifi-gümgəştə kimdir kim, sana manənd ola? Yüz ona manənd hüsni-bimisalın sədqəsi.
Əfv edər xidmətdə hər nöqsanımız piri-müğan, Ey Füzuli, canımız əhli-kəmalın sədqəsi.
Lüğət: Gülgun – gül rəngli, gül üzlü; Aşiyan – yuva, sığınacaq yeri; Manənd – kimi, bənzər