Görüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanın
Görüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanın, Qaçıb bir dağə çıxdı kuhkən, qurtarmağa canın.
Buraxmış itlərinə parə-parə könlümü ol məh, Üləşdirmiş, kəsib ərbabi-istehqaqə qurbanın.
Mənim çaki-giribanım görüb eyb eyləməz ol kim, Görər sərməst çıxdıqda onun çaki-giribanın.
Könül qəm həmdəmidir, qanın, ey göz mərdümi, içmə, Bilirsən qanə qandır, qəm sənə qoymaz onun qanın.
Gözün kim, guşeyi-mehrab tutmuş din qılır yəğma, Bu mülkün etmək olmaz fərq kafirdən müsəlmanın.
Gözüm mərdümləri çoxdan qılırlar də’viyi-eşqin, Nə hacət yaşların sormaq, anarlar Nuh tufanın.
Füzuli, çəkmə yarın oxların hər ləhzə yarəndən, Sənəmi qaldı çəkmək hər zaman bir yar hicranın?
Lüğət: Kuhkən – Fərhad; dağçapan; Ərbabi – yəqin – yəqinlik sahibləri, elm ilə yəqin mərtəbəsinə atanlar; Mərdüm – göz giləsi; xalq, camaat