Gördü məhrəm məni ol sevgili cananə çıraq

Gördü məhrəm məni ol sevgili cananə çıraq, Rəşkdən saldı məni atəşi-suzanə çıraq.

Od içində görünən riştə işarətdir edir, Mahi-rüxsar ilə ol zülfi-pərişanə çıraq.

Sinəmi dağladın, ey lalə rüxüm, vəsl günü Ki, ola aşiq üçün ta şəbi-hicranə çıraq.

Rəhi-eşqindəki hicran gecəsindən nə qəmim, Bərqi-ahim edər öz nurunu hər yanə çıraq.

Umma varlıq, gözəlim, vəslinə yetcək məndən, Sübhsən sən, alışan bu dili-divanə çıraq.

Şölədən qeyrinə meyl etmədiyindən, sənsiz, Salır öz əksini bu dideyi-giryanə çıraq.

Yandı pərvanə mənim halıma, vaqif edəcək Onu qəlbimdəki bu atəşi-pünhanə çıraq.

Mehri-ruyindən uzaq nəm çəkərək çeşmimdən, Gecələr var səbəbi gər düşə nöqsanə çıraq.

Daməni-şəmi tutub xəlvətə çək, ey fanus, Bu gecə olmuş o məhru bu şəbistanə çıraq.

Ey Füzuli, edəməz xanəmi rövşən qəmdə, Gecələr dönsə də gər mehri-dirəxşanə çıraq.