Giryədir hər dəm açan qəmdən tutulmuş könlümü
Giryədir hər dəm açan qəmdən tutulmuş könlümü, Əşkdir xali qılan qan ilə dolmuş könlümü.
Ey pərivəşlər, cəfa rəsmin unutmın, lütf edin, Eyləmin bədxu cəfa mö’tadı olmuş könlümü.
Və’deyi-vəsl ilə, ey gülrüxlər, etmin müztərib, Möhnəti-hicran ilə aram bulmuş könlümü.
Xəncəri-bidad ilə hər dəm görər zəxm üzrə zəxm, Hiç bir dəm görmədim onmuş, onulmuş könlümü.
Payibəndi-lütf olub, bir yerdə sakin bulmadım Dəşti-heyrətdə tərəddüddən yorulmuş könlümü.
Simbərlərdən gələn daşları yığmış çevrəmə, Eşq mə’mur eyləmək istər pozulmuş könlümü.
Hər zaman bir atəşinrüxsar sevdasın çəkər, Ey Füzuli, gör bu odlarə urulmuş könlümü.
Lüğət: Müztərib – iztirablı, narahat. N; Zəxm – yara